Month: October 2026

La Vestale

La Vestale in Berlijn

La Vestale. De jonge Italiaanse dirigent Giuseppe Mentuccia, protégé van Daniel Barenboim, pakte de gecompliceerde partituur met een zeldzaam élan aan, waar de orkestklank totaal in dienst stond van de zangers. Lyriek en dramatische kracht waren zijn wapens en hij boekte een grote triomf zonder maar een moment de spanning te laten verslappen.

Les Contes d’Hoffmann

Les Contes d’Hoffmann

Les Contes d’Hoffmann. Les Contes d’Hoffmann is a formidable opera to stage. Few works move so abruptly between exuberant comedy, fantastical deception and harrowing tragedy. Its unusual history adds another complication: Offenbach died before completing it, leaving every production to decide what musical shape the opera should take. We were therefore particularly curious about St. Gallen’s use of the edition prepared by Michael Kaye and Jean-Christophe Keck. Which arias would be included, which were omitted, and in what order would the acts appear?

Regietheater.

Regietheater. Intellectual terror through compelling prescription.

Regietheater. Intellectual terror through compelling prescription. The dictatorship of the director has turned the opera world into an ideological and aesthetic battlefield, in which the score and the creator’s original intent have been systematically sacrificed on the altar of the director’s narcissism for decades. What began in 1951 as an almost clinical aesthetic intervention by Wieland Wagner -who sought to “purify” the Bayreuth Festival with his minimalist and stripped-down productions and free it from its burdened traditions-degenerated in the 1970s into a destructive artistic totalitarianism: the unadulterated and radical Regietheater.

Regietheater.

Regietheater. Intellectuele terreur op dwingend recept.

Regietheater. Intellectuele terreur op dwingend recept. De regiedictatuur heeft van de operawereld een ideologisch en esthetisch slagveld gemaakt, waarin de partituur en de oorspronkelijke intentie van de schepper al decennialang stelselmatig worden geofferd op het altaar van het regisseursnarcisme. Wat in 1951 begon als een bijna klinische esthetische ingreep door Wieland Wagner -die de Festspiele in Bayreuth met zijn minimalistische en kaalgeslagen ensceneringen trachtte te “zuiveren” en te verlossen van de beladen tradities- ontaardde in de jaren 70 in een destructief artistiek totalitarisme: het onversneden en radicale Regietheater.

Beeldenstorm in de opera

Iconoclasm in Opera

Iconoclasm in Opera. The public is losing access to its own cultural and musical roots because the institutions tasked with protecting and nurturing those roots have opted for a permanent, subsidized iconoclasm. It is an insidious, institutional form of cultural cleansing.

Beeldenstorm in de opera

Beeldenstorm in de opera

Beeldenstorm in de opera. Daarnaast getuigen beide fenomenen van een mateloze, stuitende arrogantie en agressie ten opzichte van het verleden. De beeldenstormers meenden dat zij, na eeuwen van vermeend dwalen, de enige ware interpretatie van de werkelijkheid in pacht hadden. De tradities van generaties kunstenaars, denkers en ambachtslieden werden in een oogwenk als waardeloos of schadelijk gecategoriseerd. Deze chronologische arrogantie viert ook in de hedendaagse operapraktijk hoogtij. Binnen de theatrale avant-garde heerst het hardnekkige, dictatoriale dogma dat een klassiek stuk pas \’relevant\’ (ook wel: ‘urgent’ of \’desoriënterend\’ kan zijn wanneer het door de mangel van de modernisering en deconstructie is gehaald.