Het Conceptuele Rariteitenkabinet. Ironie is het duizenddingendoekje van de hedendaagse regie. Handig, veelzijdig en vooral populair bij mensen die hun Morgenmuffeligkeit tot levensmotto hebben gemaakt en niet meer geloven dat schoonheid zonder aanhalingstekens kan bestaan.
The Conceptual Cabinet of Curiosities. Irony: the favorite Swiss Army knife. Contemporary directing harbors, likely out of incompetence, an almost pathological fear of sincerity. You see it time and again: comical extras during tragic music, sexually charged actions in formal scenes, ugly sets to strip the music of its noble aura.
Simone Boccanegra. And then there’s Jetske Mijnssen’s direction. We have to admit: we’ve seen worse. The director “transposed” the opera to 1871, the year the revised version premiered. Two questions arise: 1) Why relocate? 2) Why 1871? The idea that the nineteenth-century costumes and sets place the characters in a world closer to Verdi himself than to medieval Genoa is utter nonsense. What is closest to Verdi is his own opera, and that is set in Genoa in the 13th (or 14th?) century.
Simon Boccanegra.
Er was ook een regie, en we moeten zeggen: we hebben het erger gezien. Zij “verplaatste” de opera naar 1871, het premièrejaar van de herziening. Twee vragen vliegen ons gedachtenraam binnen: 1) Waarom verplaatsen? 2) Waarom 1881? Dat de negentiende-eeuwse kostuums en decors de personages in een wereld plaatsen die dichter bij Verdi zelf staat dan bij het middeleeuwse Genua is je reinste kul. Wat het dichtst bij Verdi staat, is zijn eigen opera, en die speelt in Genua, 13 eeuw (of 14e?), naar wij dachten.
ELEKTRA. Nothing is happening on stage. And the costumes do everything they can to maintain this sense of nothingness. Elektra is a car mechanic clad in overalls; she’s trying to fix the family car, but the damn thing won’t start, so she just sits down on a low wall to sing a little. Needless to say, in addition to the car, the inevitable video projection also made an appearance. In short, where are we here, what are people doing here, and why not? What artistic catastrophe is unfolding here?
ELEKTRA. Op het toneel gebeurt niets. En de kostuums doen er alles aan om deze nietsigheid in stand te houden. Elektra is een overall gehulde automonteuse; ze is bezig de auto van de familie te repareren, maar het kreng (de auto) wil niet starten, dus gaat ze maar een potje zitten zingen op een muurtje. Onnodig te vermelden dat er naast de auto ook de onvermijdelijke videoprojectie haar opwachting maakte. Kortom, waar zijn we hier, wat doet men hier en waarom niet. Welk artistieke catastrofe vindt hier plaats?
Wij van WC-Eend. Wanneer medewerkers van externe recensiewebsites tegelijk bijdragen leveren aan Odeon, wordt de discussie over journalistieke onafhankelijkheid gevoelig. In dit kleine cultureel ecosysteem van “opera in Nederland” lopen kritiek, toegang, netwerk en institutionele belangen door elkaar heen. Opera is tenslotte niet alleen een kunstvorm, maar ook een sociaal stelsel van foyers, premières, ons-kent-ons en daaruit voortvloeiende wederzijdse afhankelijkheden..
Punished by Facebook. I do have a hunch where the “many complaints” are coming from —namely, from those who are covertly working against us— but I can’t prove anything, so speculating about it seems pointless.
Facebook’s latest announcement was that our suspension would end on May 16. We’ll see.
The Passenger (Die Passagierin). *The Passenger* (1968; based on the book by Auschwitz survivor Zofia Posmysz) is his best-known (aria-poor) work, based on an Auschwitz experience. The opera takes place on a cruise ship, where two former “inhabitants” of the Auschwitz concentration camp meet. One is Lisa, who worked as a guard in the camp and is now traveling to Brazil with her husband, a diplomat. The other is Marta, a Polish Jewish woman, who was imprisoned in Auschwitz when Lisa was a guard there; Marta’s fiancé, Tadeusz, is with her. The opera explores the emotions of the main characters on the ship in the present and, in flashbacks, in the concentration camp.
Die Passagierin. De Passagierin (1968; gebaseerd op het boek van Auschwitz-overlevende Zofia Posmysz) is zijn bekendste (aria-arme) werk, gebaseerd op een Auschwitz-ervaring. De opera speelt zich af op een cruiseschip, waar twee voormalige “bewoners” van het concentratiekamp Auschwitz elkaar ontmoeten. De ene is Lisa, die als bewaakster in het kamp werkte en nu met haar man, een diplomaat, op weg is naar Brazilië. De andere is Marta, een Poolse Jodin, die in Auschwitz opgesloten zat toen Lisa daar bewaakster was; Marta’s verloofde, Tadeusz, is bij haar. De opera vertelt over de emoties van de hoofdpersonen op het schip in het heden en, in flashbacks, in het concentratiekamp.