Macbeth. For me, this resulted in a sense of overload, a distraction from what really matters – from what is actually ‘unfolding’ and, above all, being sung. To give a small example: why were those men in thongs there to introduce the musically so crucial aria from *La Sonnambula*? The dance episodes struck me as long, almost self-contained interludes. What I was seeing prevented me from truly hearing what Verdi had intended to convey in his significant orchestral passages.
Tag: Ewa Płonka
Aida. Tijd voor -even tussen door, wij wilden u niet meteen al overbelasten- een uitbarsting van artistiek misgewas, dead on arrival. Het doek valt tussen de eerste twee scènes van de eerste akte en de zaal wordt verlicht (dat de verantwoordelijke de pestpleuris mag krijgen, pardon me (uit te spreken: mie) French, waarna er een gesluierde stoet spoken voor het gordijn tergend langzaam voortschrijdt, begeleid door een onverstaanbare Fernstimme met een Jane Birkin Je t’aime moi non plus timbre. Het Open Podium bij dorpshuis De Zwaan in Uitgeest heeft briljantere ideeën. Gelijksoortige waanzin tussen alle onderbrekingen? En zo kom je dan wel aan je drie uur en een kwartier.