Regietheater. Intellectual terror through compelling prescription. The dictatorship of the director has turned the opera world into an ideological and aesthetic battlefield, in which the score and the creator’s original intent have been systematically sacrificed on the altar of the director’s narcissism for decades. What began in 1951 as an almost clinical aesthetic intervention by Wieland Wagner -who sought to “purify” the Bayreuth Festival with his minimalist and stripped-down productions and free it from its burdened traditions-degenerated in the 1970s into a destructive artistic totalitarianism: the unadulterated and radical Regietheater.
Tag: Sophie de Lint
Regietheater. Intellectuele terreur op dwingend recept. De regiedictatuur heeft van de operawereld een ideologisch en esthetisch slagveld gemaakt, waarin de partituur en de oorspronkelijke intentie van de schepper al decennialang stelselmatig worden geofferd op het altaar van het regisseursnarcisme. Wat in 1951 begon als een bijna klinische esthetische ingreep door Wieland Wagner -die de Festspiele in Bayreuth met zijn minimalistische en kaalgeslagen ensceneringen trachtte te “zuiveren” en te verlossen van de beladen tradities- ontaardde in de jaren 70 in een destructief artistiek totalitarisme: het onversneden en radicale Regietheater.
Sophie doet een Esmah Lahlah’tje. Sophie de Lint vertrekt voorlopig niet van Amsterdam naar Salzburg. Hoewel er sterke geruchten waren en er intensief werd onderhandeld over een overstap, is de overstap definitief mislukt. Er circuleerden plannen om De Lint aan te stellen bij het prestigieuze festival in Oostenrijk vanaf het najaar van 2027. Hierdoor blijft Sophie de Lint gewoon verbonden aan De Nationale Opera in Amsterdam. Zoals Sophie de Lint vertrekt voorlopig niet van Amsterdam naar Salzburg. Zoals Esmah Lahlah na mislukte sollicitaties gewoon terug kon keren naar de Tweede Kamer en vervolgens naar de Gemeenteraad van Amsterdam.
DNO “Toxic ideology on art”. “Her first major solo decision was to cancel an already booked new performance of Verdi’s Otello because of ‘the progressive understanding that an all-white team, including the performer of Otello, is problematic. This no longer felt right with the current changes in our society … Otello in a contemporary form can only be done in a team of color.’ (…) So a white tenor, in her opinion, cannot play the role of a general from North Africa who becomes jealous of his wife.”
The Dutch National Opera and its institutional failure. People have had enough of the infuriating dilettantism of the painfully failed The Shell Trial, the artistic monstrosity of Fidelio, an obvious case of label scam, and dead-on-arrival productions like Le lacrime di Eros. DNO’s meteoric decline has lost its accidental character under the reign of intendant Sophie de Lint.
DNO “Giftige ideologie inzake kunst”. “Haar eerste grote solo beslissing was om een al geboekte nieuwe opvoering van Verdi’s Otello te cancelen vanwege ‘het voortschrijdend inzicht dat een volledig wit team, óók de vertolker van Otello, problematisch is. Dit voelde niet meer goed met de huidige veranderingen in onze maatschappij… Otello in een hedendaagse vorm kan alleen maar in een team van kleur.’ (…) Een witte tenor kan dus volgens haar niet de rol spelen van een generaal uit Noord-Afrika die jaloers wordt op zijn vrouw.”